شمارهٔ ۱۶۰۵ امیرخسرو دهلوی
امیرخسرو دهلوی / غزلیات / وزن: فعولن فعولن فعولن فعل (متقارب مثمن محذوف یا وزن شاهنامه)
گواه جبین است بر درد من
سرشک روان بر رخ زرد من
ببخشای بر ناله عندلیب
الا، ای گل نازپرورد من
که گر هم بدین نوع باشد فراق
به کوی تو آرد صبا گرد من
که دیده ست هرگز چنین آفتی؟
کزو می برآید دم سرد من
فغان من از دست جور تو نیست
که از طالع مادر آورد من
من اندر خور بندگی نیستم
وز اندازه بیرون تو در خورد من
تو دردی نداری که دردت مباد
از آن رحمتت نیست بر درد من
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر بیان‌کننده درد و فراق عاشقانه است. شاعر با استفاده از تصاویری از غم و اندوه، از حال و روز خود در دوری محبوب سخن می‌گوید. او به گل نازپرورده خود می‌گوید که اگر این نوع جدایی ادامه داشته باشد، نسیم عشق او را به سوی معشوق خواهد برد. شاعر همچنین بر این نکته تأکید می‌کند که رنج و درد او ناشی از جفا و جور محبوب نیست، بلکه بخشی از سرنوشت و تقدیر اوست. در نهایت، او امیدوار است که محبوبش نیز از دردی که او دارد، آگاهی یابد و رحم کند.