شمارهٔ ۱۶۷۴ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از عشق و دیوانگی خود سخن می‌گوید و به جستجوی معشوقی می‌پردازد که در دلتنگی و دوری از او رنج می‌برد. هرچند زیبایی‌های طبیعی را دیده، اما هیچ چیزی به اندازه‌ی چهره‌ی معشوقش برایش ارزشمند نیست. او از دل شکستگی و افکارش به عنوان عاشق می‌گوید و آرزو دارد که کسی به درد و دلش گوش دهد. همچنین نشان می‌دهد که عشق واقعی به دور از غم و اندوه نیست و در نهایت دلبستگی و محبت به محبوب گم شده است. این شعر تصویری از حسرت و جستجوی عشق را به تصویر می‌کشد.