شمارهٔ ۱۶۸۱ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و دلتنگی شاعر برای معشوقی است که او را بسیار دوست دارد. شاعر به حالت مستی اشاره می‌کند که از عشق به معشوق بر او عارض شده و برای یافتن او سعی می‌کند. او به وضوح می‌گوید که حتی اگر مردم نگاهش کنند، باز هم به یاد معشوقش است و دلش در کوی او گم شده است. شاعر همچنین از تلخی و سختی هجران می‌گوید و از دیگران می‌خواهد که اگر جواب تلخی از معشوق دریافت کردند، آن را تحمل کنند و بداند که این تلخی بخشی از ذات اوست. در نهایت، شاعر آرزو می‌کند که بوی معشوق را از نسیم صبا بگیرند و به او برسانند.