شمارهٔ ۱۶۹۲ امیرخسرو دهلوی
امیرخسرو دهلوی / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)
ای گلستان ترا بالای سرو
وز تو زیب قامت زیبای سرو
شکل سرو ار چه به بستانها خوش است
با چنان قدی کرا پروای سرو
هر کرا با گلعذاری سر خوش است
کی سر باغ است با سودای سرو
راستی گویم مرا با تست کار
راست ناید کار از بالای سرو
می درم بر یاد بالایت چو گل
جامه پیش قامت یکتای سرو
هیچگه باشد که زیر پای تو
سر نهم چون سبزه زیر پای سرو
خسروت بر چشمها جا کرد، ازآنک
بر گذار سرو باشد جای سرو
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به زیبایی و شکوه گلستان و سرو اشاره می‌کند. او از زیبایی قامت سرو و محبوبیت آن در بستانها صحبت می‌کند و می‌گوید که با هیچ‌کس به اندازه گل و سرو احساس نزدیکی نمی‌کند. شاعر به صراحت بیان می‌کند که عشق و محبت او به معشوقش (که به زیبایی سرو است) بسیار عمیق و بی‌نظیر است. همچنین به احترام و ارادت خود اشاره کرده و می‌گوید که زیر پای معشوقش سر فرود می‌آورد. در نهایت، تمام زیبایی‌ها و عظمت معشوقش را به سرو تشبیه می‌کند که جایگاه خاصی در قلب او دارد.