شمارهٔ ۱۷۰۸ امیرخسرو دهلوی
امیرخسرو دهلوی / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)
چو بنمایی رخ گلنار گونه
گل اندر خار غلتد خار گونه
همیشه چشم تو مست است، جانا
ولی در دلبری هشیار گونه
شفا حاصل نشد درد دلم را
مگر زان نرگش بیمار گونه
خرد در صدر دیوانخانه عشق
همی گردد دل بیکار گونه
چه غم، اینک پی تو می گذارم
نفس پیمودن مکار گونه
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به زیبایی و دل‌فریبی معشوق خود اشاره می‌کند و می‌گوید که چهره‌اش مانند گل نرگس زیباست. او اعتراف می‌کند که چشم‌های معشوق همیشه مست و جذاب است، اما در عین حال باید در عشق هشیار باشد. شاعر از درد دلش می‌گوید که درمان نمی‌شود جز با محبت معشوق. همچنین، او به بازیگوشی دل در عشق می‌پردازد و احساس می‌کند که در غم دوری معشوق، نفسش به سختی می‌گذرد. در کل، شعر بیانگر عشق و درد ناشی از آن است.