شمارهٔ ۱۷۱۲ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از عشق و دلتنگی خود می‌گوید. او بیان می‌کند که قلبش بدون معشوقش در رنج و خوف است. زیبایی معشوقش را به نشانی از خال او روی ابروهایش تشبیه می‌کند و می‌گوید که عشق او را به شدت تحت تأثیر قرار داده است. لبخند او به گونه‌ای شیرین است که احساس یتیمی به او می‌دهد. با توصیفاتی از لب و ابرو، شاعر می‌گوید که عشق او به معشوقش در وجودش جاری شده و به شکل ملموس‌تری در زندگی‌اش نمایان شده است. در انتها، شاعر خود را در حال گدایی عشق معشوقش می‌بیند، انگار که به خاطر عشقش به ثروتی معنوی رسیده است.