شمارهٔ ۱۷۳۲ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به صبا (باد) خطاب می‌کند و از او می‌خواهد که زیبایی‌ها و لذت‌های عشق را از محبوبش بگیرد و به او برساند. شاعر از زلف و لعل محبوب طلب می‌کند و بیان می‌کند که چگونه عشق او باعث رنج و درد او شده است. او به بی‌صبری خود اشاره کرده و از پول و قناعت به هجران می‌گوید. با وجود مشکلات، شاعر از صبا می‌خواهد که اگر امکان وصالی نیست، حداقل برای مدتی این وصال را بخواهد. در نهایت، شاعر از بزرگان سرنوشت می‌خواهد که خوشبختی و وصل را از خداوند طلب کنند.