شمارهٔ ۱۷۳۴ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به بیان درد و رنجی که از عشق می‌کشد می‌پردازد. او به معشوق خود می‌گوید که چگونه با خشم و عتابش به او آسیب می‌زند، در حالی که همچنان او را دوست دارد. شاعر از محنت‌هایش می‌نالد و از معشوق می‌خواهد که چهره خود را نشان دهد. او احساس می‌کند که معشوقش به او زهر می‌دهد و این تلخی را نمی‌تواند تحمل کند. در نهایت، به آرزویی حسرت‌آمیز اشاره می‌کند که کاش خوبان در دنیا وجود نداشتند تا این دردها و رنج‌ها نیز نبودند.