شمارهٔ ۱۷۳۷ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به توصیف زیبایی‌های بهار و تغییرات آن می‌پردازد. باغی بهارانه ساخته شده که در آن سروها همچون سلطان‌ها ایستاده‌اند و پرندگان غزل‌خوانی می‌کنند. باد، برگ‌های خشک خزان را می‌برد و غنچه‌های تازه بر روی گیاهان می‌روید. بلبل با آواز خود گل‌ها را به سر و سامان می‌رساند و گل‌فروش با هنر خود، زیبایی‌های گل‌ها را به نمایش می‌گذارد. همچنین، بنفشه‌ها با پرچم سبز خود در حال معرفی خود هستند. پرندگان با نغمه‌های لطیف عشق را می‌آفرینند و همه اینها در فضایی پر از زیبایی و شکوه بهار تجلی می‌یابد.