شمارهٔ ۱۷۳۶ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر احساسات عمیق و دردناک یک شاعر است که به عشق و از دست دادن می‌پردازد. او از معشوق می‌خواهد که جانش را به دردسر نیندازد و در مقابل، هر فریادش را بشنود. شاعر می‌گوید که اگر روزی بخواهد، آماده است که جانش را فدای عشق کند، ولی نمی‌خواهد معشوقش او را فراموش کند. همچنین، به مشکلات و غم‌هایی که در زندگی دارد اشاره می‌کند و از این می‌گوید که حتی اگر دوستش دشمن شود، یاد او را فراموش نخواهد کرد. در نهایت، شاعر از بغض و غم سنگینی که بر دوشش است صحبت می‌کند.