شمارهٔ ۱۷۶۲ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به زیبایی معشوق اشاره می‌کند. او از لبی که مانند عسل شیرین است و از ظاهری زیبا و دلربا صحبت می‌کند. شاعر دلش برای زیبایی معشوق تنگ شده و در روز و شب به یاد اوست. به نحوی، معشوق بر دل شاعر تسلط دارد و او را به شدت مجذوب خود کرده است. همچنین، شاعر از غم و جفای عشق صحبت می‌کند و به این نکته اشاره می‌کند که زیبایی معشوق می‌تواند دل را به التهاب بکشاند. در نهایت، او از معشوق می‌خواهد که از جمالش دور نشود، چرا که خوشبختی و آرامش او به حضور معشوق بستگی دارد.