شمارهٔ ۱۷۷۰ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این بیت‌ها به زیبایی و جذابیت لبی اشاره دارد که شکرینی آن به شهر می‌ماند. او از تأثیر عشق و زیبایی بر دل و جان سخن می‌گوید، به طوری که لب لعلین او روح را آرامش می‌بخشد. قند و گلاب به عنوان نمادهای عشق و لذت در نظر گرفته شده‌اند. همچنین شاعر به عواطف عمیق خود اشاره می‌کند و بیان می‌کند که یاد و خط معشوق همچنان داغی قدیمی را تازه می‌سازد.