شمارهٔ ۱۷۸۷ امیرخسرو دهلوی
امیرخسرو دهلوی / غزلیات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
ای ده یکی ز خوبی تو مه، چگونه ای؟
وز هر دو هفته ماه یکی ده، چگونه ای؟
گفتم رسم در آخر آن مه به نزد تو
آخر رسید، ای صنم، آن مه، چگونه ای؟
تا چند گوییم نرسیده ست گاه وصل
آن گاه نیز می رسد، آنگه، چگونه ای؟
گر چه نپرسیم که چگونه ست حال تو؟
باری توان ز حال من، آگه، چگونه ای؟
ره می روی و در پی تو صد هزار دل
ای برده صد هزار دل از ره، چگونه ای؟
دی بوسه دادیم چو شدم خاک بر درت
امروز خاک بوس در شه چگونه ای؟
آیم به نزد تو، چه خوش آید مرا ز تو
بر خسروت خوش آمدی، ای مه، چگونه ای؟
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر دربارهٔ زیبایی و عشق است. شاعر از محبوبش می‌پرسد که چطور است و او را با ماه و ستاره‌ها مقایسه می‌کند. او اشاره می‌کند که در لحظات وصال، حالت محبوب چگونه است و حتی اگر نپرسد که حالش چطور است، او خود را از حال خودش آگاه می‌داند. شاعر به شدت عاشق است و احساسات عمیق خود را در قالب سوالاتی دربارهٔ محبوب بیان می‌کند. او همچنین به یاد بوسه‌ای که در درگاه محبوبش داده اشاره می‌کند و از او می‌خواهد که حال خود را با بیان حالش روشن کند.