شمارهٔ ۱۷۹۲ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره‌ی درد و غم عشق و دلتنگی است. شاعر به معشوق اشاره می‌کند که زیبایی‌ها و شادی‌های او را دیده، اما خودش در حال تجربه‌ی ویرانی و درد است. او به زندگی پرشکوه و دلشاد دیگران اشاره می‌کند که خودش از آن محروم است و حس می‌کند همگان در خوشی به سر می‌برند در حالی که او در دام غم گرفتار است. شاعر به حسودان و کسانی که او را درک نمی‌کنند، هشدار می‌دهد که واقعیت او بسیار متفاوت است. در آخر، به مرغ عاشق اشاره می‌کند که اگر وفا را می‌شناخت، رنج‌هایش را نادیده می‌گرفت. در نهایت، شاعر از خسر (سلطان) می‌پرسد که چرا به بوستان برود در حالی که قبلاً از زیبایی‌ها بی‌بهره بوده است.