شمارهٔ ۱۸۱۶ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از غم و درد دلش صحبت می‌کند و به محبوبش می‌گوید که او از غمش بی‌خبر است. او از محبوب می‌خواهد که به وضعیت دلش توجه کند و در برابر سوز دل او بی‌توجه نباشد. شاعر احساس می‌کند که دلش تنها جایی برای محبوب دارد و از او می‌خواهد که بر دلش بنشیند. همچنین به محبوبش هشدار می‌دهد که با جفایش، او تنها خالی کردن دلش را بلد است و از او می‌خواهد که دست از آزارش بردارد. در نهایت، شاعر به موقعیت خود اشاره می‌کند و به این نکته می‌پردازد که رفتار محبوبش کمکی به او نمی‌کند.