نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۱۸۱۹ امیرخسرو دهلوی

امیرخسرو دهلوی / غزلیات / وزن: مفعول مفاعلن فعولن (هزج مسدس اخرب مقبوض محذوف)

ای آنکه تمام هم چو ماهی

با زلف چو چتر پادشاهی

مردم ز برای نقش و زلفت

از دیده برون کشد سیاهی

گر خط سیاه خود ببینی

بر مشک دهی به خون گواهی

ای زلف ترت مراغه کرده

بر روی تو چون در آب ماهی

آخر چه شود گر از لب خویش

یک بوسه برای من بخواهی

از خسرو خسته رو بگردان

زان رو که تمام همچو ماهی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت معشوق خود اشاره می‌کند که مانند ماهی درخشان و با زلف‌هایی همچون چتر پادشاهی است. او بیان می‌کند که مردم به خاطر زیبایی و زلف‌های او حاضرند هر سختی را تحمل کنند. شاعر همچنین از معشوق می‌خواهد تا با یک بوسه محبتش را نشان دهد و در نهایت از دوست می‌خواهد که به عشق و زیبایی خود ادامه دهد و به خسرو خسته نگاه نکند.