شمارهٔ ۱۸۶۰ امیرخسرو دهلوی
امیرخسرو دهلوی / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)
ای که تاراج دل و دین می دهی
فتنه را باز این چه آیین می دهی؟
ماه از روی تو می یابد شرف
کش به یک خنده دو پروین می دهی
می دهی دل بو که جان خواهد ستد
باری آن مستان، اگر این می دهی
ندهیم چندان که خواهم بوسه ای
بارک الله، عشوه چندین می دهی
چند گویی لب به دندانت گزم
در دهان مرده یاسین می دهی
خوی ز رویت ریخت آبی بر لبت
زانکه شربت نیک شیرین می دهی
لعل تو در خون خسرو بسته شد
هم بر این شربت که رنگین می دهی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به توصیف زیبایی و جذابیت محبوب خود می‌پردازد و از تاثیر عمیق او بر دل و دین می‌گوید. او به ستایش چهره و لبخند محبوب می‌پردازد که سبب می‌شود دیگران تحت تاثیر قرار گرفته و شگفت‌زده شوند. شاعر او را به عنوان منبع شادابی و خوشی می‌بیند و از او می‌خواهد که به این زیبایی و عشوه‌گری ادامه دهد. همچنین به عشق و شیدایی خود اشاره کرده و به لذت‌های ناشی از عشق و زیبایی‌های محبوبش اشاره می‌کند، در حالی که از درد و رنج نیز سخن می‌گوید که ناشی از این عشق است.