شمارهٔ ۱۸۶۲ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر در وصف معشوق خود از زبان های مختلفی استفاده می‌کند. او معشوق را به عنوان جان خود توصیف می‌کند که از هر چیز شیرین‌تر است. شاعر اشاره می‌کند که دلش از بیدادی که معشوق به او می‌رساند ویران شده و از او می‌خواهد که در سختی‌ها همیشه کنار او باشد. او از معشوق می‌خواهد که نگران جانش نباشد، زیرا درون جان او صبحانه پنهان است. شاعر همچنین بیان می‌کند که حتی اگر دلی شکسته داشته باشد، باز هم از معشوق عذرخواهی می‌کند و در نهایت به درد و رنجی که از فراق معشوق می‌کشد، اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچکس نمی‌تواند عیب او را ببیند و درمانش کند به جز خود معشوق.