شمارهٔ ۱۸۷۸ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به معشوق خود می‌گوید که او هیچگاه نمی‌تواند عشقش را درک کند. شاعر از او می‌خواهد که دیگر به عیب‌هایش نپردازد و توجهش را به چند مسأله مهم دیگر معطوف کند. او همچنین اشاره می‌کند که در مسیر عشق به او، دیگران هم در انتظار مانده‌اند و او به خود می‌گوید که با وجود ذلت و بی‌توجهی معشوق، چگونه می‌تواند از او شکایت کند. شاعر به ستمگر و کافرانی که به او آسیب می‌زنند، انتقاد می‌کند و تاکید می‌کند که با وجود مشکلات، عشقش را ادامه خواهد داد.