شمارهٔ ۱۸۹۴ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به عشق و مستی خود اشاره می‌کند و از دیگران می‌خواهد که به او نصیحت نکنند، زیرا او در دنیای عاشقانه‌اش غرق شده است. او می‌گوید که عشق همچون بهاری در دل عاشقان می‌درخشد، اما او در فصل خزان است و نباید به دنبال نصیحت معنوی و تقوایی از او باشند. او به وضعیت خود به عنوان کسی که از درد عشق رنج می‌برد، اشاره می‌کند و می‌گوید که فقط بدنامی از او باقی مانده است. شاعر بر این باور است که از اهل میکده و دنیای عشق، جز ناکسی و زیبایی نمی‌توان انتظار داشت و در نهایت به این نکته می‌رسد که حقیقت را تنها در دل و جان خود باید جستجو کند و به دنبال رهایی از بند عشق نباشد.