شمارهٔ ۱۹۲۰ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر حسرت می‌خورد که ای کاش هیچ‌گاه با معشوقه‌اش در ارتباط نبوده است. او می‌گوید که اگر عشق و دل‌باختگی وجود نداشت، نه دلش گرفتار می‌شد و نه عذاب می‌کشید. شاعر به زیبایی معشوقه‌اش اشاره می‌کند و می‌گوید که اگر زلف‌های او (یا زیبایی‌اش) وجود نداشت، شرمنده نشده و درد و رنجش کاهش می‌یافت. او احساس می‌کند که اگر غم و مشکل در زندگی‌اش وجود نداشت، شرایطش راحت‌تر بود و اگر دوستانش از حالش باخبر می‌شدند، شاید او را یاری می‌کردند. در نهایت، شاعر به‌طور کلی از سختی‌ها و دردهای ناشی از عشق و جدایی شکایت دارد.