شمارهٔ ۲۵۹ امیرخسرو دهلوی
امیرخسرو دهلوی / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)
ترک من طره مشوش کرده است
لاله از مشکش منقش کرده است
روی هم همچون آتش او ز ابروان
ماه را نعلی در آتش کرده است
می گشاید از نظر تیر بلا
می کند آنچه که آرش کرده است
سر خوش از باده بود پیوسته او
لیک با باده سری خوش کرده است
غمزه های چشم مخمورش مدام
دل بدان لعل شکروش کرده است
رشته صبر مرا بگسسته است
زلف تو بس که کشایش کرده است
زان پریشان شد چون مو خسرو، مگر
یاد آن زلف مشوش کرده است
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این شعر از زیبایی‌ها و جذابیت‌های معشوق خود صحبت می‌کند. او طره و زلف‌های معشوق را که درهم و شلخته است توصیف می‌کند و از تأثیر آتشین ابروان او بر روی ماه سخن می‌گوید. شاعر به تأثیر نگاه معشوق که مانند تیر بلاست اشاره می‌کند و از شادی و سرخوشی خود به دلیل نوشیدن باده و زیبایی چشم‌های معشوق می‌نویسد. همچنین از شکسته شدن صبرش به خاطر جذابیت زلف‌های او و تاثیر آن بر دلش یاد می‌کند. در نهایت، شاعر به یاد و یادآوری تاثیرات زلف‌های مشوش معشوق اشاره می‌کند.