شمارهٔ ۲۶۴ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر از شاعری عاشق است که به دنبال یار خود می‌گردد و در غم و اندوه عمیقی غوطه‌ور است. او از نسیم صبح سوال می‌کند که یارش کجاست و می‌گوید که غم او به حدی رسیده که دیگر طاقت ندارد. او چشم بیدار خود را به امید دیدار یار جستجو می‌کند. دوستش به او توصیه کرده که زار و آشفته باشد، اما او همچنان در پی دوستان آشفته‌اش است. او آرامش ندارد و نمی‌داند یار آرامش‌دهنده‌اش کجاست. در نهایت، او خواستار رساندن حال خود به یار است و از ناله‌هایش به یار می‌گوید.