شمارهٔ ۲۶۵ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره دل‌باختگی و عشق عمیقی است که شاعر به محبوبش دارد. شاعر به فتنه‌انگیزی چشم‌های محبوب اشاره می‌کند که حتی در خواب هم آرامش ندارد و از فکر او بیدار است. با توصیف زیبایی‌های محبوب و لحظات مشترک، شاعر احساس حسرت و فقدان را به تصویر می‌کشد و می‌گوید که هیچ‌گاه در غیبت محبوبش آرامش ندارد. او همچنین از سختی‌ها و دردهای ناشی از عشق و جدایی صحبت می‌کند و بیان می‌کند که حتی خوابیدن در کنار محبوب هم نمی‌تواند تسلی‌دهنده باشد. به‌طور کلی، این شعر نشان‌دهنده عشق و فراق و عواطف پیچیده‌ی ناشی از آن است.