شمارهٔ ۲۶۶ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت زلف‌های محبوبش اشاره می‌کند و می‌گوید که دل‌ها به خاطر این زیبایی می‌سوزند. او از درد و رنج ناشی از جدایی و ظلمی که از سوی معشوق به او می‌رسد، سخن می‌گوید. شاعر احساس می‌کند که گریه‌اش به حدی رسیده که دلش در خون غوطه‌ور شده است. در نهایت، او به مسلمانان اعلام می‌کند که کسی را پیدا کند که او را از غم و دردهایش نجات دهد و به او کمک کند.