شمارهٔ ۲۸۵ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف عشق و فراق می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که عشق او به معشوق هرگز نمی‌میرد و حتی در دل جوانان و پیران باقی‌است. او از فدای پای معشوق سخن می‌گوید، همچنین ابراز می‌کند که غمزه‌های معشوق بر دل او تأثیر عمیقی دارد. شاعر به عطار، شاعر بزرگ، می‌گوید که دکان شعرش را ببندد چون بوی عشق از هر چیز دیگر برتر است. او از کسی می‌خواهد که بی‌فایده تلاش نکند؛ زیرا دل او خراب است و شرایط به سامان نمی‌رسد. نهایتاً، شاعر به زیبایی‌های معشوق اشاره کرده و می‌گوید که قلب آزاد است که در عشق اسیر نشود.