شمارهٔ ۳۷۵ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به احوال عاشقانه و وابستگی شاعر به محبوبش می‌پردازد. او احساس می‌کند که دلش به محبوبش آویخته است و این عشق مانند دزدی است که خیانتکارانه در زندگی‌اش نفوذ کرده. شاعر به زیبایی موهای محبوب اشاره می‌کند و از این موها به عنوان زنجیری یاد می‌کند که جان‌ها را به خود جذب می‌کند. او نسبت به زیبایی محبوب و کفرآمیز بودن زیبایی‌های او تردید دارد و خطاب به پارساها می‌گوید که نباید به بت‌ها سنگ پرتاب کنند چون محبت به محبوبان می‌تواند مؤمنانه باشد. شاعر به غم و اندوه خود اشاره می‌کند و فشاری که از عشق بر دل اوست را توصیف می‌کند، و در نهایت به قدرت عشق و جذبه آن اشاره می‌کند که زندگی‌اش را تحت تاثیر قرار داده است.