شمارهٔ ۳۸۶ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که کسی به خواب و استراحت نمی‌اندیشد، زیرا دل‌ها از زیبایی‌های او سرشار است. شاعر از محتسب (ناظر بر امور شراب و مستی) می‌خواهد که از سرکوبی آن‌ها بگذرد، زیرا مستی آن‌ها به خاطر شراب نیست. او به معشوق می‌گوید که با نگاه‌های خیره‌اش قلب او را آزار ندهد و بر بی‌گناهی ظلم نرود. همچنین، از زیبایی معشوق می‌ستاید و می‌گوید که چهره‌اش حتی از آفتاب زیباتر است. در نهایت، درخواست می‌کند که به معشوق به جای توبیخ و سرزنش یک رویکرد ملایم‌تر اتخاذ کند، چرا که هیچ نیازی به این همه عتاب نیست.