شمارهٔ ۴۴۳ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف حال و روز انسانی می‌پردازد که به عشق و معشوقش دچار است. شاعر در جستجوی معشوق خود، شب‌ها را به غم و اندوه می‌گذرانند و در دل طوفان احساساتش نسبت به او، خواب و آرامش را از دست داده است. او از خود می‌پرسد چگونه ممکن است خونش در چشمانش تر شود و حالش به یاد سلطان و مقام او بیفتد. شاعر خود را همچون گدایی می‌بیند که در کوی محبوبش به ذلت و خواری می‌افتد. این شخص از درد و غم، به بیابان پناه می‌برد و دیدن زاغان را به مهمانی نزدیک‌تر می‌سازد. او آرزو می‌کند که خیال معشوقش در آب زنده‌ای به وجود آید و جانش را پر کند. همچنین، به زیبایی معشوقش اشاره می‌کند که چطور وجودش می‌تواند او را زیر و زبر کند. در نهایت، شاعر احساس می‌کند که با وجود سیه‌روزی‌اش، وجود و نور معشوقش می‌تواند جهان او را روشن کند. در آخر، او به سرگردانی خود در جستجوی معشوقش اشاره می‌کند و از او می‌خواهد که با عاشقانش هم‌دردی کند.