شمارهٔ ۴۶۹ امیرخسرو دهلوی
امیرخسرو دهلوی / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)
بتی کو هر دمم دشنامهای شکرین بخشد
به از دشنام نبود، گر نبات وانگبین بخشد
به غیری گر جفا گوید برنجم، کانست حق من
بتر رنجم اگر جای جفایم آفرین بخشد
خوش آن دزدیده خندیدن بر این دیوانه مسکین
که موری را همه ملک سلیمان زان نگین بخشد
قدش خون می خورد در دل، من از وی در جگر خوردن
نهالی کاین خورش یابد، ضرورت بر همین بخشد
چو سنگ نازنینان گل بود بر روی مشتاقان
من از دیده بریزم هر گلی کان نازنین بخشد
چه باشد، گر چو می مهر مسلمانی بود در وی
خدا آن نامسلمان را مگر ایمان و دین بخشد
عجب بخشنده ای شد چشم خسرو بر سر کویش
که خاک در کند دریوزه و در ثمین بخشد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این متن شعری است که به توصیف عشق و عشق بازی می‌پردازد. شاعر از دشنامهای شیرین محبوبش صحبت می‌کند و می‌گوید که این ناسزاها به‌مراتب بهتر از شیرینی‌های مادی است. او از درد و رنجی که با جفاهای معشوقش تحمل می‌کند، و نیز از احساساتش نسبت به زیبایی‌های او می‌گوید. در ادامه، شاعر به ارزش‌های معنوی و روحانی اشاره می‌کند و از محبت و بخشش سخن می‌گوید، به‌ویژه در مورد چشم محبوبش که به بی‌چیزان و خاکیان نعمت می‌بخشد. در کل، شعر بیانگر عاطفه عمیق و پیچیده انسانی در مواجهه با عشق و زیبایی است.