شمارهٔ ۴۹۸ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر، دعوتی است به همدلی و فهم نسبت به حال و وضعیت شاعر که خود را درگیر عشق و دیوانگی می‌بیند. شاعر از هم‌نفسانش می‌خواهد تا او را فراموش کرده و در عوالم خود غرق نشوند. او خواهان رهایی از قید و بندهای دنیوی است و ترجیح می‌دهد که یا در حال عبادت باشد یا در مستی و شوق عشق. او به نوعی خود را گدا و مسکین عشق معرفی می‌کند و از دیگران می‌خواهد او را در جمع خود بپذیرند و به او رحم کنند. در نهایت، شاعر به جستجوی مقام و معرفت در عشق تأکید می‌کند و می‌خواهد از قید و بندهای اجتماعی رها شود.