شمارهٔ ۵۵۸ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از عشق و زیبایی بتی سخن می‌گوید که چون او را می‌بیند، جانش از شوق و مستی پر می‌شود. او بیان می‌کند که دیدن این بت چنان تأثیری بر او دارد که حالش شبیه دیوانه‌هاست. گیسوی او به قدری جذاب است که دل‌های بسیاری را به خود بسته و در برابر زیبایی او تسلیم می‌شوند. شاعر همچنین تأکید می‌کند که دل او از سنگ سخت‌تر است، اما به یک نگاه از چشم معشوق، نرم و در برابر عشق او تسلیم می‌گردد. در نهایت، او باور دارد که اگر کسی بخواهد زیبایی معشوق را توصیف کند، حتی قلم خسرو هم در دستش ناچیز و ناتوان خواهد بود.