شمارهٔ ۵۶۲ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر در وصف عشق و دلدادگی است. شاعر با بیانی عاطفی و توصیفی، از دلی که چون دل او دلداری ندارد سخن می‌گوید و به نقصانی که در عشق وجود دارد اشاره می‌کند. او زلف معشوق را به تصویر می‌کشد که در آن هیچ تضادی نیست و از زیبایی‌هایش می‌گوید. شاعر به زاهدی اشاره می‌کند که به کفر زلف معشوق اعتراف کرده، و از غمی که در وجودش از عشق بر او سایه انداخته، سخن می‌گوید. او به خمخانه و دردهایی که در آن کشیده، نیز اشاره می‌کند و از معشوق می‌خواهد که دست یاری به او دراز کند. در پایان، شاعر به حسرت و فقدان عشق پرداخته و می‌گوید که امیدی به زندگی بدون معشوق ندارد.