شمارهٔ ۵۶۵ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به زیبایی و تاثیر عمیق محبوبش اشاره می‌کند. او می‌گوید اگر چشمانش به محبوب بیفتد، زیبایی او به قدری غنا دارد که همه چیز را تحت تأثیر قرار می‌دهد. شاعر بیان می‌کند که اگر به لب‌های محبوبش نگاه کند، احساساتی عمیق و بی‌پایان در او ایجاد می‌شود. هر بار که محبوب لبخند می‌زند، گل‌ها در وجود او شکوفا می‌شوند. شاعر ابراز می‌کند که نمی‌خواهد پس از این، زیبایی‌های دیگر را ببیند و فقط می‌خواهد برای محبوبش دعا کند. در نهایت، او از درد فراق محبوب درد می‌کشد و زندگی‌اش را به خاطر دوری از او سخت می‌داند.