شمارهٔ ۵۶۹ امیرخسرو دهلوی
امیرخسرو دهلوی / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)
به سالی کی چنین ماهی برآید؟
وگر آید، ز چه گاهی برآید
ز رخسارش ز حسن جعد مشکین
کجا از تیره شب ماهی برآید؟
اگر آیینه حسن است روشن
بگیرد زنگ، اگر آهی برآید
بسا خرمن که در یکدم بسوزد
از آن آتش که ناگاهی برآید
همه شب تا سحر بیدار باشم
بود کان مه سحرگاهی برآید
گدایی گر به کویی دل فروشد
که از جان بگذرد، شاهی برآید
عجب نبود در آن میخانه خسرو
گر از پیکار گمراهی برآید
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به بهار و بازشدن درهای زیبایی و عشق اشاره دارد. شاعر به زیبایی و جذابیت چهره‌ای خاص اشاره می‌کند که مانند ماه در شب تاریک می‌درخشد. او از این می‌گوید که ممکن است زیبایی ناگهانی و غیرمنتظره‌ای رخ دهد که قلب‌ها را می‌سوزاند و بسیاری از شب‌ها را بیدار نگه می‌دارد. همچنین به گدایی و عشق در کوی محبوبی اشاره می‌شود که ممکن است از جان هم بگذرد. در نهایت، شاعر به احتمال بروز حوادث ناگهانی در مکان‌های میخوارگی و عشق اشاره می‌کند که می‌توانند دل‌ها را مجذوب کنند.