شمارهٔ ۵۷۵ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به تاسف و درد دوری از محبوبش می‌پردازد و از آن می‌خواهد که هجران و جدایی را فراموش کند. او از ناله دل خود بر اثر زیبایی محبوبش سخن می‌گوید و به او می‌فهماند که اگر چهره‌اش را بپوشاند، زیبایی‌اش همچنان در دل‌ها می‌درخشد. شاعر خود را خاک محبوب می‌داند و می‌گوید که کسی به خاکی که این‌گونه عزیز است، بی‌توجهی نمی‌کند. در پایان، شاعر بیان می‌کند که اگر محبوب در دل خسرو جا داشته باشد، جان و احساسات درونی او برای همیشه در این عشق گم خواهد شد.