شمارهٔ ۵۸۸ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت محبوبش اشاره می‌کند و او را بالاتر از خورشید می‌داند. او می‌گوید که بر روی زمین هیچ کس به زیبایی محبوبش نمی‌رسد و حتی در آینه هم نمی‌توان به خوبی او فکر کرد. شاعر از عشق و دلتنگی خود می‌گوید و به صبر در برابر جدایی اشاره می‌کند. او آرزو دارد که چهره محبوبش را ببیند و از رنجی که دوستی او به همراه دارد، شکایت می‌کند. شاعر همچنین از کوتاهی عمر عاشق سخن می‌گوید و بیان می‌کند که وفا و خوبی در عشق سخت و ناممکن است. در پایان، به وصف داستان‌های عشق و میراث عاشقانه اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی اگر حالش بد باشد، از حکایت‌های عشق کناره‌گیری نمی‌کند.