شمارهٔ ۷۶ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به احساسات و رنج‌های عاشقانه خود اشاره می‌کند. او از اینکه چشمانش را به خواب راحت داده، سخن می‌گوید و بیان می‌کند که عشق به ناگهان، درد و غم را از درونش به بیرون آورده است. دل او در چنگال زیبایی‌های جهان قرار دارد و احساس می‌کند که در این دنیای پر از غم، تنها مانده است. روزها در شب غم سپری می‌شود و او آرزو می‌کند که ای کاش وجودش، ننگی برای او نباشد. توبه‌اش از روی زیبایی‌ها ممکن نیست و دنیا فقط آزمون‌هایی سخت به او داده است. شاعر به دنبال کسی است که حال و روز او را درک کند و دلی پر از درد را به تصویر می‌کشد. همچنین، او به بی‌فایده بودن پند و نصیحت‌های دیگران در این شرایط اشاره کرده و خواهان رهایی از درد عشق است.