شمارهٔ ۸۰۷ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر توصیف لحظه‌ای از بیداری و احساسات عاشقانه شاعر است. او از خواب بیدار می‌شود و با دیدن محبوبش، بوی خوش او جانش را سرشار از شوق می‌کند. در ادامه، شاعری از اثر شراب و می در چشمش می‌گوید و اینکه غم شبانه‌اش را فراموش کرده است. دلش در سپیده‌دم به علت زلف محبوبش پریشان است و با جست‌وجو در احساساتش، زلف معشوق را به عنوان نشانه‌ای از پاسخ احساساتش می‌بیند. در نهایت، او به محبوبش ابراز عشق می‌کند و از او می‌خواهد که بر آن خاک پایش بیفشاند.