شمارهٔ ۸۱ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر درد و رنج عاشقانه شاعر است که در آن از عقل و دین پنهان نمی‌شود و از غم نازنین خود می‌گوید. او حس می‌کند که گوش محبوبش از درد و ناله‌های او پر شده و نمی‌تواند صدایش را بشنود. از باغبان (محبوب یا معشوق) می‌خواهد که او را به آن "سرو راستین" (معشوق ایده‌آل) راهنمایی کند. رقیبی که به او حسادت می‌ورزد، دل شاعر را می‌سوزاند. شاعر تمایل دارد عشق را در کار خوبرویان قرار دهد و زهد و تقوی را کنار بگذارد. او در تلاش است تا با دست در گل، با دشواری‌های عشق مواجه شود. همچنین، او نگاهش به نگین انگشتری محبوب است و در دلش آتش عشق شعله‌ور است. در نهایت، شاعر از غم و اشک خود به شدت ابراز ناراحتی می‌کند و احساس می‌کند که در این درد، غرق می‌شود.