شمارهٔ ۸۱۴ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و غم است. شاعر می‌گوید که اگر جرعه‌ای از غم را بنوشد، باید آنجا که عشق وجود دارد، غم نباشد. او به عشق و جنون دلبستگی خود اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که اگر عشق واقعی باشد، دیگر کسی نمی‌تواند درباره آن قضاوت کند. همچنین ماجرای مرگ به دست محبوب را نیز مطرح می‌کند و می‌گوید که خونش حلال است و در فضایی که خوبان در آن هستند، قضاوت، ناپسند است. شاعر به وضعیت عاشقانه‌اش اشاره دارد و می‌گوید عاشق بی‌خبر از غم و رنج، باید مستحکم باشد. او همچنین از دنیای بینش و واقعیت صحبت کرده و می‌گوید که شیدا و عشق واقعی نیازمند شرایط خاص و جوهره خاصی است. در نهایت، او از صبحگاه و مرور خاطرات عشق صحبت می‌کند و به دنبال فضایی بدون غم و رنج می‌گردد.