شمارهٔ ۸۵۲ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بررسی اوضاع انسان‌ها و جایگاه روحانی آنان می‌پردازد. شاعر به این نکته اشاره دارد که خوبان و بزرگواران انسان‌ها، گمان نکنند که از نسل آدم‌اند، بلکه ممکن است از جان‌های الهی یا فرشتگان باشند. او به ناله‌های مرغان عرش بر مگس‌ها که از شهد می‌خورند، اشاره می‌کند و ادامه می‌دهد که انسان‌های برگزیده چون وامق و مجنون در پرده‌ای از راز محرمند. شاعر از زندگی و خوشی‌های روحانی سخن می‌گوید و می‌خواهد به تشنگان جان، لطفی برساند. در بیان احساسات شخصی‌اش از عشق و دوری، خود را شبیه به مخلوقاتی می‌داند که از خورشید می‌گریزند. در نهایت، او به بی‌فایده بودن نصیحت برای کسی که دیگر در قید حیات نیست اشاره می‌کند، چراکه چون باد بر مرده دمیدن فایده‌ای ندارد.