شمارهٔ ۹۶۱ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از زلف محبوب می‌خواهد که به باد داده شود و از باد عطر خوش را بهبود بخشد. او به جادوگرانی که از زیبایی محبوبش بهره‌مند می‌شوند اشاره می‌کند و از دوستانش می‌خواهد که به یاد منش و رفتار او باشند. همچنین نگران است که آن‌ها نیز دل به محبوب بسپارند. شاعر از آن‌ها می‌خواهد که لبان او را به پای محبوب بوسه دهند و آرزوهایش را برآورده کنند. او به بی‌عدالتی خردسالان در شهر اشاره کرده و از بزرگان می‌خواهد که در این باره اقدام کنند. در پایان، شاعر از فراق خسرو گله‌مند است و از دیگران می‌خواهد که اگر می‌توانند، او را نگه‌دارند.