شمارهٔ ۹۸۶ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به عشق و دردهای مرتبط با آن می‌پردازد. او می‌گوید که فقط ماهرو می‌تواند شیوه‌ی ترک را بفهمد و کسی که یار مهربان دارد، از درد و رنج‌های عشق آگاه است. حتی اگر دل او خون شود یا بسوزد، تنها محبوبش از این وضعیت آگاه است. گل نمی‌داند که بلبل چه دردی دارد و تنها به زیبایی و عطر خود می‌پردازد. همچنین، شاهد مست در عشق فقط سنگ می‌زند و درویش از شراب خویش می‌داند. اگر کسی در عشق دیده‌اش تر شود، آبرو و شأن خود را در نظر می‌گیرد. در نهایت، شاعر می‌گوید که دیگر نمی‌تواند از عشق بگوید، چون محبوبش خود می‌داند که همه چیز در گفت‌وگو خلاصه نمی‌شود.