شمارهٔ ۹۹۲ امیرخسرو دهلوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر عشق و دلبستگی عمیق شاعر به معشوق است. شاعر می‌گوید که دلی که به روی معشوق وابسته است، هرگز نمی‌تواند از او دور شود و یاد او همیشه در دلش باقی خواهد ماند. عشق او چنان شدید است که حتی در غم و شادی، نمی‌تواند از احساساتش فاصله بگیرد. زیبایی معشوق به حدی است که شاعر از توصیف آن عاجز است و هر چه بگوید کم است. همچنین، او به این نکته اشاره می‌کند که سعادت در زندگی نه تنها به زیرکی بلکه به سرنوشت بستگی دارد و فراق از معشوق برایش بی‌پایان است. در پایان، او با قیاس جان خود به شمع می‌رسد که بدون نور معشوق نمی‌تواند به حیات خود ادامه دهد.