نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۶۱ - ترصیع امیرخسرو دهلوی

امیرخسرو دهلوی / مثنویات / وزن: مفتعلن مفتعلن فاعلن (سریع مطوی مکشوف)

باده نوشین به صفا خواست کرد

وعدهٔ دوشین به وفا راست کرد

نور هدایت به چراغم رسان

بوی عنایت به دماغم رسان

غمزدگان را به طرف دلگشای

گمشدگان را به کرم رهنمای

طفل گیار از هوا ریخت شیر

مغز جهان را ز صبا زد عبیر

گم شده‌ام راه نمایم تو باش

بی بصرم نور فزایم تو باش

برق بهر سوی بتابی دگر

دشت زهر جوی بیابی دگر

هر طرفش ره بشتابی دگر

هر قدمش سیر بر آبی دگر

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به درخواست کمک از یک نیروی الهی یا معشوقه اشاره دارد. او خواستار نعمت‌ها و هدایت از جانب آن است تا زندگی‌اش را پر از صفا و وفا سازد. خواسته‌هایش شامل روشنایی، محبت، و راهنمایی برای غم‌زده‌ها و گم شدگان است. او از گمراهی خود سخن می‌گوید و از معشوقه می‌خواهد که نور و راه را بر او بتاباند. همچنین به زیبایی و شگفتی‌های طبیعت اشاره می‌کند و از آن می‌خواهد که او را در مسیر درست هدایت کند.