شمارهٔ ۱۱۲ کوهی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره معنای عمیق میخانه و عشق به خداوند است. عارفان میخانه را به عنوان بهشت برین معرفی کرده‌اند و اهل معنی درک کرده‌اند که این تعبیر به دلیل معنای خاصش است. در اینجا، خداوند به عنوان ساقی معرفی شده و زیبایی او در کلام، مورد توجه قرار گرفته است. شب‌نشینان عشق در جوار خداوند را در حال مناجات می‌بینیم و روح و دل را به تجلیات الهی تشبیه می‌کنند. همچنین، پاکبازان دنیا را ترک کرده و تنها به دیدار خداوند می‌پردازند. در نهایت، تاکید می‌شود که هر کسی که نه در عشق و حقیقت بلکه در ظواهر دنیا غرق باشد، تنها پندار و دعوی دارد. در پایان، بیان می‌شود که آنچه در کائنات وجود دارد، در دنیای پایین و بالا نیز قابل مشاهده است.