شمارهٔ ۱۱۶ کوهی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر دربارهٔ جامی سخن می‌گوید که نمایان‌گر تمام جهان و صفات زیبای خورشید است. از شدت وجود آن جام، نمی‌توانیم آن را به طور کامل ببینیم. شاعر در توصیف زیبایی‌های این جام، به هزار شکل و صورت اشاره می‌کند که در هر لحظه به شکلی متفاوت ظاهر می‌شود، هم گاهی پیر و گاهی جوان. او را در باغی زیبا می‌بیند که نمادهایی از گل و سرو دارد و زیبایی‌اش جان را به قوسین (قوس و قزح) می‌برد. این جان با ابروی کج او خود را در کمان نشانه می‌زند و هر لحظه با چشم‌های پاک انسان، چهرهٔ زیبای یار را نظاره می‌کند.