شمارهٔ ۱۱۷ کوهی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به زیبایی و جذابیت عشق و حقیقت اشاره دارد. شاعر با توصیف جلوه‌های یار و زلف او، از جذبه و تأثیراتی که بر دل‌ها می‌گذارد، صحبت می‌کند. او می‌گوید که حتی در میان آفتاب و ماه، زیبایی خاصی وجود دارد که دل‌ها را مجذوب می‌کند. در نهایت، به ارتباط روحانی و الهی اشاره شده و این که دل با شنیدن حقایق، به حالتی از درک و وصل می‌رسد. شاعر همچنین به نکاتی از حقیقت و شریعت می‌پردازد و می‌گوید که این موارد بر دل و جان انسان تأثیر می‌گذارد.