شمارهٔ ۱۳۷ کوهی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف زیبایی و جذبه معشوق می‌پردازد. شاعر به زلف و لب معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که زیبایی او جان همه را به خود مشغول کرده است. حضور او باعث خوشی و شیرینی در دل‌ها شده و ذکر او در ذهن‌ها حک شده است، به طوری که نام و نشان همه چیز از یاد رفته. شاعر همچنین بیان می‌کند که اگر رقیبش او را از در براند، به خاک پای سگان نیز راضی است. نهایتاً، اشاره به نگاه معشوق دارد که به قدری قوی است که اثری عمیق بر دل‌ها می‌گذارد.